Merel

Naar de eerste kleuterklas

door Monica Vanaudenhove (mama van Merel)

Merel, 4 jaar geworden in februari, is de kleine zus van Joran en Ewout, maar ook de grote zus van Jasper en Eva. Toen Merel 2,5 jaar was, gingen we op zoek naar een school. Merel was de crèche ontgroeid. Omdat ze nog geen aanstalten maakte om te stappen, gingen we op bezoek in een school voor buitengewoon onderwijs. Daar konden ze haar de gepaste kinesitherapie en logopedie geven. Merel kwam in een klasje met 6 kindjes terecht. Ze paste zich snel aan aan het dagelijkse klasgebeuren, leerde veel bij en ging graag naar school. De school was echter niet bij de deur en over de middag bleef Merel eten op school. Na de middag haar dutje en rond 16 uur kwam Merel met de bus naar huis. Het was een prima school: veel contact met de juffen en de therapeuten, echt een warme school.

In februari 2013 waren we naar een contactavond geweest van ‘ouders voor inclusie’. Daar hoorde ik de verhalen van kinderen met Down op de gewone school. Ik vond het een geweldig idee. Onze Merel op school in ons dorp, waar ook de 2 oudere broers naar school gaan. Omdat Merel heel veel imiteert, hoopten we ook dat ze veel zou bijleren van de andere kleuters. Natuurlijk hadden we ook veel vragen. Zal Merel wel gelukkig zijn in een grote klas met meer dan 20 kindjes? Merel stapt nog niet. Hoe zal dat gaan in de klas en op de speelplaats? Merel draagt nog pampers. Wat met de kine en de logo?

In mei van vorig jaar besloten we om eens te gaan praten met de basisschool in ons dorp. Het was een positief gesprek. Merel was welkom op de school, dat was duidelijk. Het moment om Merel te laten starten was een punt van discussie. De school was niet overtuigd dat 1 september wel een haalbare kaart was. Merel stapte nog niet, haar aandacht voor een taak was nog kort en ze was nog niet zindelijk.

Als ouders hadden we het gevoel dat Merel er wel klaar voor was. Oké Merel stapte nog niet, maar met de buggy in de klas en op de speelplaats was toch een oplossing? Merel is een rustige en sociale kleuter, dus in de klas zou dat toch wel meevallen? Zo hoopten we toch. Onze dank gaat dan ook uit naar Mieke van Downsyndroom Vlaanderen, ze gaf ons veel goede raad en nam de twijfel weg. En zo schreven we Merel in in de eerste kleuterklas op de school in ons dorp.
Het was dan eind juni en een heleboel praktische zaken moesten nog geregeld worden. We dienden een aanvraag in voor Gon-begeleiding. Dit zou een goede hulp zijn voor de kleuterjuf. Na veel vijven en zessen kreeg Merel een Gon-juf. Zij komt 2 uur per week naar school en helpt Merel bij de klasactiviteiten: knutselen, stempelen, puzzelen, een uitstap, … Een grote hulp voor de klasjuf.

We informeerden bij de opleiding orthopedagogie van de UGent en bij de hogeschool Vives naar een stagestudent die Merel en de kleuterjuf zou kunnen helpen bij de activiteiten in de klas. Ook hier hadden we geluk: een studente komt elke week een voormiddag de klasjuf helpen.

Uiteindelijk is Merel op 9 september gestart in de 1ste kleuterklas. Ze gaat in de voormiddag naar school en dat doet ze heel graag. ’s Middags haal ik – mama Monica – Merel iets vroeger dan de andere kleuters af van school. Dit heeft als voordeel dat ik nog eens met de juf kan spreken hoe Merel haar dag was. Voor al onze vragen vonden we wel een oplossing. Merel gaat met de buggy van de speelplaats naar de klas. De andere kleuters mogen al eens de juf helpen om de buggy te duwen. In de klas verplaatst Merel zich door op de poep te schuiven.

De zindelijkheidstraining loopt minder vlot dan we hadden gehoopt. Merel krijgt soms wel een verse pamper in de klas. Maar goed, we zien wel wanneer Merel er klaar voor is.

Er is 2 keer in de week sport of bewegingsactiviteit voor de kleuters. Voor Merel komt de kinesiste één keer naar school tijdens de sportactiviteit van de andere kleuters. Zo kan Merel onder individuele begeleiding de turnlessen meevolgen op haar niveau. De kinesiste komt ook eens in de namiddag bij ons thuis en dat is ook interessant. Zo krijgen we nuttige tips om Merel te leren stappen, springen, fietsen, … In februari zette Merel haar eerste stappen. En nu stapt ze overal parmantig rond als een echte juffrouw.

We hebben een logopediste gezocht die in de voormiddag naar school gaat In de logo wordt het weekthema van de klas (Pasen, kleuren, Moederdag, …) verder geoefend met Merel, 2 keer een half uurtje per week, in kleine stapjes en iedere keer met een paar nieuwe smogwoordjes.
Haar jas zelf aandoen – de truuk met de Jas over hoor hoofd – heeft Merel heel snel afgekeken van de klasgenootjes. Leuk om te zien hoe goed ze dat doet.
Ook haar jas en boekentas aan de kapstok hangen bij haar symbooltje had ze snel onder de knie. Ze imiteert en leert heel veel van de andere kleuters.

En na de eerste week kregen we een prachtige brief van de kleuterjuf van Merel. We laten jullie meelezen. “Spannend hoor … Merel in onze klas … Ze stelt het goed. Ze is op haar gemak en beleeft mee, ontdekt en geniet. Vooral na een speeltijd is ze levendig. Af en toe zoekt ze contact. En soms daagt ze uit door recht te gaan staan i.p.v. te blijven zitten, door te stompen met de vuisten op de kast … Ze zal ook wel wennen aan onze gewoontes, de afspraakjes. Een pluim en een dikke duim.”

Als ik Merel ’s morgens naar de speelplaats breng, komen er al vlug een paar kindjes (meestal meisjes van de 3de kleuterklas) om Merel een handje te geven tijdens het stappen of om haar een knuffel te geven.

Op de speelplaats zet ik nog altijd de buggy klaar, alhoewel ze nu kon stappen. Soms heeft de juf al haar handen vol met de andere kindjes of soms wil (of durft) Merel niet zo goed stappen op de volle speelplaats, bang om omver te worden gelopen. Voor Merel is het ook nog moeilijk om mooi op de stip in de rij te gaan staan als de bel rinkelt en dan biedt de buggy soelaas.

Als ik ergens wandel met Merel hoor ik heel vaak ‘kijk dat is Merel’ roepen door andere kindjes. Het treft mij dat Merel eigenlijk heel graag is gezien door de andere kleuters. Ze willen zich allemaal ‘ontfermen’ over haar. Merel is een lief en sociaal kind, maar helemaal geen doetje. Als ze iets niet wil of niet graag heeft,laat ze dit duidelijk merken door een ‘nee’! Ze staat zeker haar mannetje.

Ondertussen gaat Merel al een half jaar naar de nieuwe school. Het is voor Merel heel leuk, maar ook wel vermoeiend. Merel leert veel bij en stelt het goed op haar nieuwe school!

Uitgave van ‘Tripliek’ nr. 50, tijdschrift van Downsyndroom Vlaanderen