Monster mama

Ayça Sager en Margot Buyls gingen in gesprek met Aiko en zijn moeder over redelijke aanpassingen. De zoektocht naar samenwerking om tot redelijke aanpassingen te komen is moeilijk. Soms lijkt het of je als monster(s) gezien wordt.

Aiko volgt les in het secundair onderwijs. Hij heeft een IAC.

Aiko heeft soms het gevoel dat hij vergeten wordt op school.

Hij kan niet mee op schoolreis, omwille van afspraken rond wie de individuele begeleiding van Aiko opneemt.
Mama zit ermee in omdat er geen oplossingen voor hem worden bedacht, en al zeker niet in samenspraak. Ze wil meebeslissen over de schoolregeling, wil het beste voor Aiko. Op zo’n momenten ervaart ze twee keuzes: ga ik dit negeren of in gesprek gaan met school?

Aiko heeft dit jaar een individueel uurrooster gekregen. Hij krijgt 2 uur minder Frans dan zijn medestudenten. Dit komt doordat de lesgevers hem sterk willen focussen op Nederlands, omdat hij dit beter kan. Hij zou ook minder wiskunde krijgen dan zijn medeleerlingen. Hij mist hierdoor vele informatie.

Zijn mama voelt opnieuw een barrière in hoe de school zich opstelt en zit in dilemma: akkoord gaan zonder de mening te uiten, of weer een gesprek vragen? Want ze merkt dat Aiko wel Frans en Wiskunde leert, doordat hij alles herkent in zijn omgeving, en dit zou het belangrijkste aspect moeten zijn. Door zijn beperking heeft hij ook moeilijkheden met zijn motoriek, hij kan moeilijker articuleren, moet meer inspanningen doen. Aiko heeft ook een drietal tellen meer tijd nodig om te kunnen antwoorden. Door deze zaken kan hij zich ook minder tonen in de taallessen, maar dit betekent niet dat hij de lessen niet begrijpt. Hij observeert vooral en leert zo bij.

Als ouder met een kind met een beperking kun je te maken hebben met verschillende barrières op vlak van school. Hoe ga je daarmee om? Toegeven, het erbij laten of “zagend monster” zijn? Mama voelt zich op verschillende momenten vanuit de ogen van de school bekeken als een monster. Maar ze ziet ze zichzelf niet zo. Het is voor haar maar normaal dat ze zich zo inzet voor het welzijn van haar zoon, ondanks alle verwijtende blikken die ze krijgt.