Tijd is mijn ergste vijand

Kaat Schepens en Sarah Smits gingen in gesprek met Lucas over redelijke aanpassingen.

Het idee van tijd als vijand kwam vaak terug in het gesprek en tonen we in de interactie tussen Lucas en de klokken. Die lijken hem te  ‘pesten’, kietelen en porren, of scheldwoorden rond te strooien. Ze reiken boeken en deadlines aan, wijzen naar de kalender,… om klemtoon te leggen op de drukte naast de stress die Lucas al ervaart. De bureaulamp die licht werpt op de bureau symboliseert positieve zaken.

“Tijd is mijn grootste vijand”, zegt Lucas als we het hebben over redelijke aanpassingen. Hiermee bedoelt hij dat de tijd, en hoe we de tijd hanteren, nog meer problemen construeert.

Lucas heeft een fysieke en visuele beperking. Hij kan heel veel zaken individueel uit te voeren, net zoals jij en ik, maar dit kost wel tijd. Jammer genoeg laat de druk en de prestatiegerichtheid van de samenleving dit niet altijd toe. Hij kan net zoveel als wij kunnen, maar hij heeft hier meer tijd voor nodig. Maar ‘time is money’,  en alles heeft een deadline.

Dit merkte hij heel sterk tijdens zijn studies aan de universiteit. Lucas zijn leven hing af van deadlines en daardoor was er geen vrije tijd, tijd voor zichzelf of tijd om rond zelfstandigheid te werken. Toen Lucas besloot om school uit zijn agenda te schrappen, kwam er veel plaats vrij in zijn agenda om aan dat laatste te werken. Dat geeft hem voldoening en maakt hem trots, dingen die hij niet kon ervaren wanneer zijn agenda bezeten was door zijn studies.